sábado, 15 de enero de 2011

Visións III

Querería esvaír na néboa, porque os soños abortaron nas miñas tempas. Nunca o imaxinara, pero pasou. Fuxiches e agora a existencia é baleiro absoluto. Tento inutilmente zafar do meu fado, mais é imposible. Vivo arrodeado de autómatas, robots inertes que cravan as súas miradas no meu cerebro, e eu agardo, agardo un milagre que xamais vai vir. Denantes era home, vida, esperanza, mais hoxe, hoxe podo dicir que estou morto, murcho, gris. Só me queda, agardar, chantado nesta terra inhóspita a que o mundo, Eu, rebeldía, desapareza e comigo vós.

lunes, 10 de enero de 2011

Campo de Estrellas / Observador / Azul

En un campo de estrellas de nombre ya olvidado
mis plegarias no serán nunca escuchadas por ti.
Sin poder hacer nada para acercarte a mí
mis plegarias suben al cielo y soy rechazado.

Dime, mi estrella, ¿cómo deshago el sufrimiento,
si esta angustia que me carcome desde dentro
no tiene cura posible en este mundo cruel?

¿Cómo hacer que esa persona que te ignora ahora
te acepte tal y como eres, si apenas hablar podemos?

Soledad y desesperación, intentos imposibles.
Y el mundo a mi alrededor se corrompe,
y la alegría del amor parece casi extinta ahora.

¿Debo convertirme en un observador, en alguien
que tan solo amando se contente, sin nada más?
Juro que, algún día, ese prejuicio romperás;
y que por tu estrella me guiaré por el mundo adelante.

Ni las olas más grandes, ni los vientos más huracanados,
ni la tormenta más violenta, ni la erupción más catastrófica,
ni una purga del cielo, ni una sacudida de tierra,
ni aunque todo esté en contra mía.

De ti no me olvidaré. Contigo siempre estaré, aunque tú no lo veas.
Sí. Un nuevo amanecer comenzará. Un amanecer donde todo parece más...

Azul.
 

(c)2010 Confesións de papel. Blogger Templates deseñado por Deluxe Templates