Querería esvaír na néboa, porque os soños abortaron nas miñas tempas. Nunca o imaxinara, pero pasou. Fuxiches e agora a existencia é baleiro absoluto. Tento inutilmente zafar do meu fado, mais é imposible. Vivo arrodeado de autómatas, robots inertes que cravan as súas miradas no meu cerebro, e eu agardo, agardo un milagre que xamais vai vir. Denantes era home, vida, esperanza, mais hoxe, hoxe podo dicir que estou morto, murcho, gris. Só me queda, agardar, chantado nesta terra inhóspita a que o mundo, Eu, rebeldía, desapareza e comigo vós.
0 comentarios:
Publicar un comentario