Estacións.

Para as persoas que no seu momento foron capaces de esquecer todo o malo. Aínda que non fora doado, sinxelo. Aquelas que botaron o rancor, esas que respiran auga de lavanda. As que cren no porvir, nos soños e non demoran un segundo en tomar unha decisión. Aquelas que torcen a meixela pese a indolencia do funcionario, xa o dicía Larra. Aos errantes a un mundo perfecto, cheo de amizades que non traizoan ou amores que non marchan. É posible que non sexas desas persoas. Eu non o son. Non fun capaz nin serei de sacar da miña memoria os momentos que me axudaron a sobrevivir nun mundo que cheira. E non é auga de lavanda. Cos ollos ben abertos porque as amizades equivócanse, hai amores que voan lonxe, outros séntanse ao teu carón. De igual maneira hainos que marchan. Porque simplemente todo muda de cor, de lugar e de estación. Aquelas que agardan por Decembro, coa bufanda e as botas, (porque aquí chove e fai frío), benvidos. Para os que esperan con bañador. Agarden.