Espello

O outro día vin a un mozo fraco, triste, senlleiro. Paseaba cun can. Só. Vagaba polos escuros corredores desta cidade, crebada pola xeometría inerte. Pensaba, cavilaba sobre a súa vida, a rutina que lle zorregaba nas costas. Si, e canto máis o facía, máis morría. Podrecía dende dentro, queimábase. O tempo estragárao, botárao polo sumidoiro.

Somentes se deixaba levar polo can que turraba e turraba cara ao seu destino. Non tentaba paralo, Non. E o can corría, corría. E el caía, e a grava rascáballe os nocellos. Sangraba. As imaxes sucedíanse no seu cerebro, nos seus ollos, ía estourar.

Pero que parou, e cando o fixo ese home, ese home caEU.