Visións I

"...Sur l'onde calme et noire où dorment les étoiles

La blanche Ophélia flotte comme un grand lys,

Flotte très lentement, couchée en ses longs voiles...

- On entend dans les bois lointains des hallalis..."

A. Rimbaud

Espertou, soa, na cama. Tiña os brazos estendidos e as pernas abertas. Núa. Sentía sono. Ollaba ás catro paredes da súa habitación gris. Ela pensaba nese día, todo sería distinto. Tiña ganas de saír á rúa e vivir. Sentíase plena, Ceiba, cada vez menos ancorada a ese mundo seu, inzadode penumbra.

O certo e que sufriu, por ti sobre todo. E é certo tamén que se torturou, cravouse as unllas nas fazulas e berrou. Agoniaba polos cuartos do piso, xa non podía nin respirar. Pero co tempo foi desabafando e acougou. Custoulle, pero acougou.

Deciciu erguerse. Estricouse, bocexaba. Non almorzaría, provocáballe náuseas. Tomou un pouco de chocolate. Atravesou o corredor, abriu a porta e entrou ao baño, branco. Abriu a billa da bañeira, e deixou correr a auga fría.

Realmente, sentía un peso insoportable nos ombreiros. Colleu o cepillo, o dentífrico, e cepillou os dentes. Gustáballe que a lingua lle proera, mordela. Gardou todo e meteuno na bañeira. Sentíase soia nun mar de baldosas. Camiñou descalza e meteuse na bañeira.

Volveu notar ese peso, coma un penedo. Puxaba dela. Abaixo. Mantivo o seu corpo en tensión, cada músculo, tentouno, tentou aboiar. Pero afundía e, con ela, todo seu mundo. Soa.

Mergullada, abriu os ollos, mantívoos moi abertos. Vía unhas luces moi difusas arrodeándoa. Ela decidira que aquel día sería diferente. Ela, Ofelia.