Sento, senlleiro, embriagado, arrodeado dun exército de ollos bébedos que me fitan. Quixera saír, fuxir deste remuíño de vida, deste ar de alcol e fume que non me deixa nin respirar. Torzo o vaso, miro os xeos. Non! Tíroo ao chan e miro ao meu redor, os cristais cobren o chan. Písoos, sinto o seu crebar, coma gretas, nos meus tímpanos.
Eles, eles son a causa de todos os meus males. Eles puxaron por min. E eu, EU deixeime levar e agora vivo atormentado, fixado a esta cadeira, escoitando verbas inconexas que me estralan o corazón... Pero sei todo ha cambiar, as súas varas deixaran de me fustrigar. Non quero seguir murchando neste tugurio, deixando caer as horas sobre o meu corpo.
Si, hoxe hei de alzar o meu corpo ao ceo, camiñarei entre as nubes. Finarei se fai falla. Porque hoxe, HOXE hei de me rebelar!
0 comentarios:
Publicar un comentario